En zo is er altijd een begin

Het leven gaat door. Mensen om je heen gaan door. Ze leven het leven, zoals ze dat altijd al deden. Het moment komt langzamer dichterbij dat het overlijden van Loek hoort bij het leven, en een plekje heeft gekregen bij de overlevers en iedereen zijn leven weer oppakt en wij nog steeds stil staan. Wat is dat toch ontzettend lastig en wat ben ik vaak in tweestrijd met mezelf. Ik wil niets liever dan doorgaan met mijn leven. Het zomaar kunnen accepteren wat er allemaal is gebeurt en doorgaan met waar je was gebleven voor september 2018. Maar zo werkt het niet. Helaas niet. Maar ook gelukkig niet. Niks liever dan dat je met dankbaarheid je bed uit stapt en het geluk van de dag, iedere dag weer, mag proeven. Des te moeilijker is dat, als er iemand ontbreekt in je gezin. Een van je kinderen. En dus gaat het nooit voelen zoals je wilt dat het gaat voelen. Compleet, gelukkig, ongedwongen. Dat zijn er maar een paar... Een paar van heel veel dingen die ik graag zou willen voelen, maar die ik m...

Voor de mensen die dit gaan lezen en de serie over de vrouwengevangenis in Spanje, Vis a Vis, op Netflix volgen, er zit een spoiler in. Een serie zou je denken, waarom ga je daar nu over schrijven. Maar deze serie is best wel goed en heeft me al een paar keer goed te pakken gehad. De laatste 2 seizoenen anders en minder boeiend dan de eerste 2,maar er gebeuren in die serie dingen die me aan het hart gaan. Zo wordt er een kind, opzettelijk, doodgereden. Om wraak te nemen. Ik denk dat dit iedere ouder aan zal grijpen, maar ik bekijk dit toch met een ander oog. Ik voel de pijn letterlijk diep in m'n hart en ik zat dan ook als een klein kind te huilen. Eerst verontwaardigd waarom dit moest gebeuren. En daarna diep verdriet. Ik ben ondertussen wat seizoenen verder en een van de karakters krijgt te maken met dementie. Ze laten eigenlijk heel mooi zien hoe langzaamaan de wereld voor haar letterlijk veranderd, ze zelf veranderd door haar ziekte, totdat ze totaal afhankelijk van anderen i...