Geboren om te sterven
Het leven gaat door. Mensen om je heen gaan door. Ze leven het leven, zoals ze dat altijd al deden. Het moment komt langzamer dichterbij dat het overlijden van Loek hoort bij het leven, en een plekje heeft gekregen bij de overlevers en iedereen zijn leven weer oppakt en wij nog steeds stil staan. Wat is dat toch ontzettend lastig en wat ben ik vaak in tweestrijd met mezelf.
Ik wil niets liever dan doorgaan met mijn leven. Het zomaar kunnen accepteren wat er allemaal is gebeurt en doorgaan met waar je was gebleven voor september 2018. Maar zo werkt het niet. Helaas niet. Maar ook gelukkig niet. Niks liever dan dat je met dankbaarheid je bed uit stapt en het geluk van de dag, iedere dag weer, mag proeven. Des te moeilijker is dat, als er iemand ontbreekt in je gezin. Een van je kinderen. En dus gaat het nooit voelen zoals je wilt dat het gaat voelen. Compleet, gelukkig, ongedwongen. Dat zijn er maar een paar... Een paar van heel veel dingen die ik graag zou willen voelen, maar die ik momenteel niet voel.
Dat wat ik wil dat komt niet meer. Dat is er niet meer. Ik mis hem iedere dag, maar wat ik misschien nog wel erger vindt en momenteel erg mee worstel is het ontzettende leed dat hem toebedeeld is geweest. Schuldig voel ik me soms. Ik kan het ook goed relativeren, omdat ik weet dat ik alles heb gedaan wat binnen mijn macht lag, maar toch vraag ik me wel eens hardop af of dat hij niet veel pijn heeft gehad? Heeft hij niet iets anders nodig gehad? Meer van het een of het ander? Waarom moest hij geboren worden om vervolgens na een lange lijdensweg ook weer te sterven? Ik geloof vaak dat dingen gebeuren met een reden. En ik geloof ook dat hij ons een boodschap kwam brengen, maar had hem dan zachtjes in zijn slaap laten sterven.... Ik kan het maar moeilijk rijmen. Ik vind het moeilijk, heel moeilijk en kan er steeds minder vrede mee hebben.
Loek was een lief jongetje met een zacht karakter. Zeer nieuwsgierig en alert. Ik wil juist die maanden terughalen. Die eerste paar maanden van zijn leven, maar dat lukt me maar moeilijk. Er is daarna teveel gebeurd om nog een helder beeld te krijgen van die eerste maanden. Een trauma. Waar je niet omheen kan. Beelden die ineens hard bij me binnen komen. Van de tijd in het Radboud, hier thuis of de dag dat hij overleed.
Gisteren mocht ik het album van zijn afscheid ophalen. Prachtige foto's gebundeld, heel puur, van de meest moeilijke dag van ons leven. En ik weet het moment maar amper terug te halen... We bladeren door de bladzijden en leggen hem open bij de laatste knuffel.. We zeggen tegen elkaar :"dit was het hè." "Dit was de laatste keer dat we hem aanraakte, maar dat besef is er op deze foto niet." "We staan wel op die foto, maar dat zijn wij niet". "Ondanks dat ik heel bewust bezig was met zijn afscheid toen, kan ik me deze momenten maar amper goed terughalen". "Alsof je systeem je tegen het ergste verdriet weerhoudt". En daar zaten we, met z'n tweeën, huilend op de bank. Gebroken. We missen onze zoon. Een stukje van onszelf. Het doel in ons leven.
Wat de toekomst ons gaat brengen moet nog ingevuld worden, maar hoe? Door wie? Wat willen we nu, wat hebben we nodig en hoe kunnen we weer ruimte maken voor geluk, gelach en onbezorgdheid? Hoe kunnen we dit alles weer creëeren, zonder telkens daar een naar gevoel bij te hebben. Je begint opnieuw, neemt alles in overweging en je probeert er het allerbeste van te maken. Je hebt geen keus. De maatschappij waarin we leven zorgt er wel voor dat we doorgaan, we moeten wel, maar soms wil je even niks. Niks voelen, niks horen, niks beslissen, gewoon even niks. Je leven op de rit krijgen na een levensveranderende gebeurtenis. Het is niet niks.
Langzaam, heel langzaam werken we samen hand in hand aan onze nog onbekende toekomst. En proberen we onszelf te forceren om uit onze comfortzone, in het onbekende te stappen. Wat hebben we ook te verliezen? Het allerdierbaarste is ons al ontnomen. Wij kunnen samen de wereld aan. 1 stap vooruit, vervolgens 2 terug. Het lijkt terugval, maar het is langzame vooruitgang. Soms zou je willen dat het allemaal wat sneller en wat makkelijker zou gaan, maar goed werk heeft tijd nodig. Onze Loek, die het vanaf zijn plekje allemaal overziet. Hij stuurt ons bij, daar waar nodig. Dat heeft hij z'n hele leven gedaan. We blijven ons pad volgen, soms zal er storm zijn, maar er komt altijd een moment van rust. Dat die storm weer gaat liggen en je weer verder kan wandelen over je levenspad. Ons paadje is ondertussen al flink aangestampt, vele stormen overleeft, maar toch staan we er nog op. We vinden de weg wel weer terug naar huis, misschien wel met een omweg, maar ik hoop met een olifantenpaadje. Want rust is nodig momenteel en heel erg welkom. Geluk, heb je nog een beetje over voor ons?
Ik wil niets liever dan doorgaan met mijn leven. Het zomaar kunnen accepteren wat er allemaal is gebeurt en doorgaan met waar je was gebleven voor september 2018. Maar zo werkt het niet. Helaas niet. Maar ook gelukkig niet. Niks liever dan dat je met dankbaarheid je bed uit stapt en het geluk van de dag, iedere dag weer, mag proeven. Des te moeilijker is dat, als er iemand ontbreekt in je gezin. Een van je kinderen. En dus gaat het nooit voelen zoals je wilt dat het gaat voelen. Compleet, gelukkig, ongedwongen. Dat zijn er maar een paar... Een paar van heel veel dingen die ik graag zou willen voelen, maar die ik momenteel niet voel.
Dat wat ik wil dat komt niet meer. Dat is er niet meer. Ik mis hem iedere dag, maar wat ik misschien nog wel erger vindt en momenteel erg mee worstel is het ontzettende leed dat hem toebedeeld is geweest. Schuldig voel ik me soms. Ik kan het ook goed relativeren, omdat ik weet dat ik alles heb gedaan wat binnen mijn macht lag, maar toch vraag ik me wel eens hardop af of dat hij niet veel pijn heeft gehad? Heeft hij niet iets anders nodig gehad? Meer van het een of het ander? Waarom moest hij geboren worden om vervolgens na een lange lijdensweg ook weer te sterven? Ik geloof vaak dat dingen gebeuren met een reden. En ik geloof ook dat hij ons een boodschap kwam brengen, maar had hem dan zachtjes in zijn slaap laten sterven.... Ik kan het maar moeilijk rijmen. Ik vind het moeilijk, heel moeilijk en kan er steeds minder vrede mee hebben.
Loek was een lief jongetje met een zacht karakter. Zeer nieuwsgierig en alert. Ik wil juist die maanden terughalen. Die eerste paar maanden van zijn leven, maar dat lukt me maar moeilijk. Er is daarna teveel gebeurd om nog een helder beeld te krijgen van die eerste maanden. Een trauma. Waar je niet omheen kan. Beelden die ineens hard bij me binnen komen. Van de tijd in het Radboud, hier thuis of de dag dat hij overleed.
Gisteren mocht ik het album van zijn afscheid ophalen. Prachtige foto's gebundeld, heel puur, van de meest moeilijke dag van ons leven. En ik weet het moment maar amper terug te halen... We bladeren door de bladzijden en leggen hem open bij de laatste knuffel.. We zeggen tegen elkaar :"dit was het hè." "Dit was de laatste keer dat we hem aanraakte, maar dat besef is er op deze foto niet." "We staan wel op die foto, maar dat zijn wij niet". "Ondanks dat ik heel bewust bezig was met zijn afscheid toen, kan ik me deze momenten maar amper goed terughalen". "Alsof je systeem je tegen het ergste verdriet weerhoudt". En daar zaten we, met z'n tweeën, huilend op de bank. Gebroken. We missen onze zoon. Een stukje van onszelf. Het doel in ons leven.
Wat de toekomst ons gaat brengen moet nog ingevuld worden, maar hoe? Door wie? Wat willen we nu, wat hebben we nodig en hoe kunnen we weer ruimte maken voor geluk, gelach en onbezorgdheid? Hoe kunnen we dit alles weer creëeren, zonder telkens daar een naar gevoel bij te hebben. Je begint opnieuw, neemt alles in overweging en je probeert er het allerbeste van te maken. Je hebt geen keus. De maatschappij waarin we leven zorgt er wel voor dat we doorgaan, we moeten wel, maar soms wil je even niks. Niks voelen, niks horen, niks beslissen, gewoon even niks. Je leven op de rit krijgen na een levensveranderende gebeurtenis. Het is niet niks.
Langzaam, heel langzaam werken we samen hand in hand aan onze nog onbekende toekomst. En proberen we onszelf te forceren om uit onze comfortzone, in het onbekende te stappen. Wat hebben we ook te verliezen? Het allerdierbaarste is ons al ontnomen. Wij kunnen samen de wereld aan. 1 stap vooruit, vervolgens 2 terug. Het lijkt terugval, maar het is langzame vooruitgang. Soms zou je willen dat het allemaal wat sneller en wat makkelijker zou gaan, maar goed werk heeft tijd nodig. Onze Loek, die het vanaf zijn plekje allemaal overziet. Hij stuurt ons bij, daar waar nodig. Dat heeft hij z'n hele leven gedaan. We blijven ons pad volgen, soms zal er storm zijn, maar er komt altijd een moment van rust. Dat die storm weer gaat liggen en je weer verder kan wandelen over je levenspad. Ons paadje is ondertussen al flink aangestampt, vele stormen overleeft, maar toch staan we er nog op. We vinden de weg wel weer terug naar huis, misschien wel met een omweg, maar ik hoop met een olifantenpaadje. Want rust is nodig momenteel en heel erg welkom. Geluk, heb je nog een beetje over voor ons?
Reacties
Een reactie posten