Inspiratie en de kerstdagen

De laatste dagen voel ik me leeg. Leger dan de dagen en weken daarvoor. Ik ben oprecht heel blij met deze maand vol feestelijkheden en vele verjaardagen, dus veel samenzijn met onze families. De warmte en liefde die je in de maand december voelt kun je enkel voelen rondom de kerst. Dit voel je niet in juli of in het reurige april. Dankbaar dat ik deze maand kan vieren met mijn gezin, maar verdrietig dat Loekje er niet bij kan zijn.

Ik denk dat ik voor meer moeders spreek als ik zeg dat het verlies van je kind enorm verdrietig is, maar de weg die je daarna bewandelt is er ook één met veel hoge pieken en diepe dalen. We doen er alles aan om Loek in onze dagelijkse bezigheden te includeren, hem te noemen een paar keer per dag en we praten tegen hem, zijn urn of op zijn kamertje. Maar toch voelt het leven met hem, het leven met een gezin van 4,zijn leven, heel ver weg. Dat doet me zoveel verdriet. Het is dus niet enkel verdriet om degene die er niet meer is, maar ook het gevoel wat daarbij komt kijken. Er is een bepaalde leegte ontstaan in je gezin, dat wordt nooit meer opgevuld en het gevolg, tenminste bij mij, is dat ik op zoek ben gegaan naar bezigheden waarin ik zijn aanwezigheid kan verweven. Niet lijfelijk, maar wel op een manier die me kracht en energie geeft. Ik illustreer sinds een paar weken en daarin kan ik veel emoties kwijt. Ik ben zijn verhaal, het beren verhaal wat onze rouwbegeleidster schreef voor zijn afscheid, aan het illustreren. Het is op een mooie, kinderlijke, maar toch ook diepgaande manier geschreven. 

Ik begon te tekenen en het leek alsof iemand mijn potlood overnam. Alsof ik de lijnen al veel langer in mijn hoofd had, vulde ik zo de eerste 3 pagina's vol mooie tekeningen. Op de 4e pagina werd Loek geboren... Ik was klaar met die illustratie en ik begon enorm te huilen. Het had wat in me los gemaakt. Hij was ook nog enorm goed gelukt. Ik was trots, op hem, voor zijn inspiratie, maar ook op mezelf, dat ik toch mijn emoties om kan zetten in positieve energie.

Ik merk dat ik op deze blog veel post over de afgelopen tijd, de tijd voor Loek en nog niet zozeer over zijn tijd hier bij ons... Ik denk dat dat onbewust, bewust gebeurt. Ik ben nog niet klaar om zover in het diepe te springen. Maar dat komt nog wel. Alles op zijn tijd. Voor nu proberen we te genieten van de kerstdagen die komen gaan en het oud op nieuw, wat een jaar af gaat sluiten wat ik niet wil en anderzijds heel graag, af wil sluiten. Wat is het ook allemaal dubbel.

Maar we genieten op onze manier en intenser dan ooit. Zojuist had ik de arts van Loek nog even aan de telefoon die graag wilde weten hoe het met ons gaat. Dat waardeerde ik enorm. Ik zei dat deze maand me juist goed bevalt. En dat deze maand me er telkens aan herinnert dat ik mag genieten. Ook van geluk mag proeven af en toe en niet bang hoef te zijn om te lachen. Loek zou niet anders willen. En uiteraard hebben we onze moeilijke momenten, maar die hebben we ook in alle andere maanden. Hij vond dat een hele mooie benadering. 

Ik denk ook dat dat een gezonde kijk is op het de gebeurtenissen. Hij heeft me in laten zien dat het leven hier op aarde iedere dag een cadeautje is. Laten we dat dan ook zeker niet vergeten en niks voor lief nemen. Als je zoveel ellende hebt gezien en meegemaakt, dan mag dat best. 

Telkens ga je bij gebeurtenissen die het jaar daarvoor ook vanzelfsprekend waren even terug naar dat moment in 2018. Sinterklaas, verjaardagen en dadelijk kerst... "weet je nog, vorig jaar?" "toen wisten we nog niks, maar hadden we al weken slapeloze nachten".. De gesprekken die we hebben zijn diepgaander dan ooit. We worden er bij kleine dingen telkens aan herinnert. En dat is mooi. Ook al wordt hij niet vergeten, dan is het toch fijn om af en toe zijn naam te horen of te noemen. Fijn is het ook dat in ieder huis waar ik tot nu toe ben geweest sinds zijn overlijden, zijn kaartje of een foto prominent in huis staat. Oh, wat waarderen we dat. Fijn als er in gesprekken naar hem wordt verwezen en fijn als er aan me wordt gevraagd hoe het gaat.

Ik sluit deze blog af met een hele mooie quote die ik een paar weken geleden tegen kwam. Een mooie en wijze les: "Als je iemand kent die een kind is verloren en je bent bang om het kind te noemen, omdat je denkt dat je daardoor diegene verdrietig maakt of ze herinnert aan het feit dat het kind is overleden. Dat is diegene niet vergeten. Waar je ze aan herinnert is dat jij het niet bent vergeten. En dat is een waardevol geschenk".

Voor iedereen die dit leest; liefdevolle feestdagen, vol waardevolle momenten en het maken van magische herinneringen. Maak er iets moois en bijzonders van.