De harde realiteit
De dagen na carnaval waren niet fijn. Niet alleen omdat ik me brak voelde, maar veel meer nog doordat ik me even terug had kunnen trekken uit de realiteit en die haalde me de dagen erna 2x zo hard in. Je voelt je weer helemaal verloren. Teruggeworpen op jezelf, maar die persoon herken je ook niet meer. Ik moet mezelf weer leren kennen. Een proces wat veel langer duurt dan ik had gedacht. Een stukje van je eigen identiteit is zoekgeraakt in het geheel. Je toekomstdromen zijn vervormd en meer dan ooit vraag ik me af hoe onze toekomst eruit gaat zien.
De weken voor Carnaval waren tevens moeilijk. Het was een jaar geleden dat Loek voor de laatste keer in het ziekenhuis kwam te liggen met de alles vernietigende diagnose tot slot. Dennis en ik gingen samen terug naar die tijd, keken foto's en filmpjes terug en probeerde aan elkaar te beschrijven hoe het gevoel was toen en nu. Hoe we ons probeerden vast te houden aan ieder strohalmpje dat ze ons voorhielden, maar we diep van binnen wel wisten dat het goed mis was. De eerste arts die Loek te zien kreeg was best positief. Hoe makkelijk je daar dan ook in mee (wilt) gaan. "Misschien is het een waterhoofd"... Laat het dat dan maar zijn, dacht ik toen nog. De arts sprak me aan op de gang van de afdeling in het Radboud, terwijl ik op de brede vensterbank tegen het raam een tijdschrift zat te lezen. "fijn hier he? Op de gang, waar je jezelf even terug kan trekken." alsof dat kon, dacht ik. Je wilt niets liever dan hem in je armen nemen, tegen hem zeggen dat het goed gaat komen en rennen. Heel hard en heel ver. Weg van hier. Ik wilde naar Engeland. Daar waar alles nog goed was en we zo gelukkig waren geweest. Dat gevoel, daar hunkerde ik naar. Maar hoe verder de dagen vorderde hoe moeilijker de gesprekken werden en des te duidelijker dat Loek echt heel ziek was.
Terug gaan naar die tijd is moeilijk en je ziel huilt. Hartenpijn en hoofdpijn, gevolgd door meer huilen en hunkeren naar hem. Nog 1x hem voelen, vastpakken, ruiken. Niks in de wereld gaat dat gevoel nog wegnemen. Ik hoop met de tijd dat ik daar iets beter mee kan leren leven.
En dan de dagen na een diep dal. Je probeert er uit op te krabbelen en dingen te ondernemen die bevorderlijk zijn voor een positieve gedachtegang. Helaas velde de griep me en kom je in bed terecht, waar de gedachten des temeer de kans krijgen om tot je door te dringen. Je wilt niet, maar heel langzaam zak je toch weer terug. Alle ellende passeert nog een keer de revue en als dat dan nog niet het ergste is, is er nog die fijne emotie van schuldgevoel. Heb je het wel goed gedaan? Alles wel goed geïnterpreteerd? Knagen, je wordt er niet goed van. Even rust in je hoofd is er bijna niet bij en je maakt overuren.. Nachtenlang.. Malen. Het staat niet stil. Nooit. Rusteloos en dus oververmoeid, maakt het dat je ook niet opknapt.
Vandaag dan toch naar het werk gegaan en ik merk dat mijn gedachten heel makkelijk afdwalen. Je wilt het niet en ik betrap mezelf erop dat ik mezelf telkens terugfluit uit gedachten die niet relevant zijn. Stop en focus weer terug, maar wat als je hoofd dat simpelweg niet (meer) kan. Ik ben gebroken.. Meer dan ik waarschijnlijk zelf wil toegeven en het haalt me in. Ik weet niet goed hoe ik verder moet, maar alle signalen zijn er dat ik wel verder wil. Alle ballen hooghouden. Je wilt het goed doen voor jezelf, je gezin, voor Loek in het bijzonder, voor je werkgever, voor alle dierbaren om je heen. Ik weet soms niet of ik het voor iedereen goed kan doen en wellicht is dat ook helemaal niet belangrijk.
Vandaag had ik een Shiatsu massage. Ik moest me ertoe zetten, maar eenmaal aan de gang voelde het goed. Tijdens de massage ging ik in gedachte terug naar een onbezorgde en gelukkigere tijd. Mooie herinneringen met z'n viertjes en het gaf me moed en kracht dat er ooit een tijd zal komen dat het allemaal wat makkelijker zal gaan. Met een beetje geduld, een gezond ritme, het nemen van de juiste beslissingen, de juiste ondersteuning en je blik op oneindig moet het ooit weer een leven zijn waar we kunnen lachen. Ongedwongen kunnen lachen. En ik tegen mezelf kan zeggen; het is goed zo. Niks gebeurt voor niks en alles is bijzonder. Neem het leven zoals het komt, daar verander je niks aan. Hoe je ermee omgaat heb je zelf in de hand. Laten we dan ook proberen om er het beste en het mooiste en het hoogst haalbare ervan te maken en uit te halen. Dat verdienen we. Dat verdient Loek.
De weken voor Carnaval waren tevens moeilijk. Het was een jaar geleden dat Loek voor de laatste keer in het ziekenhuis kwam te liggen met de alles vernietigende diagnose tot slot. Dennis en ik gingen samen terug naar die tijd, keken foto's en filmpjes terug en probeerde aan elkaar te beschrijven hoe het gevoel was toen en nu. Hoe we ons probeerden vast te houden aan ieder strohalmpje dat ze ons voorhielden, maar we diep van binnen wel wisten dat het goed mis was. De eerste arts die Loek te zien kreeg was best positief. Hoe makkelijk je daar dan ook in mee (wilt) gaan. "Misschien is het een waterhoofd"... Laat het dat dan maar zijn, dacht ik toen nog. De arts sprak me aan op de gang van de afdeling in het Radboud, terwijl ik op de brede vensterbank tegen het raam een tijdschrift zat te lezen. "fijn hier he? Op de gang, waar je jezelf even terug kan trekken." alsof dat kon, dacht ik. Je wilt niets liever dan hem in je armen nemen, tegen hem zeggen dat het goed gaat komen en rennen. Heel hard en heel ver. Weg van hier. Ik wilde naar Engeland. Daar waar alles nog goed was en we zo gelukkig waren geweest. Dat gevoel, daar hunkerde ik naar. Maar hoe verder de dagen vorderde hoe moeilijker de gesprekken werden en des te duidelijker dat Loek echt heel ziek was.
Terug gaan naar die tijd is moeilijk en je ziel huilt. Hartenpijn en hoofdpijn, gevolgd door meer huilen en hunkeren naar hem. Nog 1x hem voelen, vastpakken, ruiken. Niks in de wereld gaat dat gevoel nog wegnemen. Ik hoop met de tijd dat ik daar iets beter mee kan leren leven.
En dan de dagen na een diep dal. Je probeert er uit op te krabbelen en dingen te ondernemen die bevorderlijk zijn voor een positieve gedachtegang. Helaas velde de griep me en kom je in bed terecht, waar de gedachten des temeer de kans krijgen om tot je door te dringen. Je wilt niet, maar heel langzaam zak je toch weer terug. Alle ellende passeert nog een keer de revue en als dat dan nog niet het ergste is, is er nog die fijne emotie van schuldgevoel. Heb je het wel goed gedaan? Alles wel goed geïnterpreteerd? Knagen, je wordt er niet goed van. Even rust in je hoofd is er bijna niet bij en je maakt overuren.. Nachtenlang.. Malen. Het staat niet stil. Nooit. Rusteloos en dus oververmoeid, maakt het dat je ook niet opknapt.
Vandaag dan toch naar het werk gegaan en ik merk dat mijn gedachten heel makkelijk afdwalen. Je wilt het niet en ik betrap mezelf erop dat ik mezelf telkens terugfluit uit gedachten die niet relevant zijn. Stop en focus weer terug, maar wat als je hoofd dat simpelweg niet (meer) kan. Ik ben gebroken.. Meer dan ik waarschijnlijk zelf wil toegeven en het haalt me in. Ik weet niet goed hoe ik verder moet, maar alle signalen zijn er dat ik wel verder wil. Alle ballen hooghouden. Je wilt het goed doen voor jezelf, je gezin, voor Loek in het bijzonder, voor je werkgever, voor alle dierbaren om je heen. Ik weet soms niet of ik het voor iedereen goed kan doen en wellicht is dat ook helemaal niet belangrijk.
Vandaag had ik een Shiatsu massage. Ik moest me ertoe zetten, maar eenmaal aan de gang voelde het goed. Tijdens de massage ging ik in gedachte terug naar een onbezorgde en gelukkigere tijd. Mooie herinneringen met z'n viertjes en het gaf me moed en kracht dat er ooit een tijd zal komen dat het allemaal wat makkelijker zal gaan. Met een beetje geduld, een gezond ritme, het nemen van de juiste beslissingen, de juiste ondersteuning en je blik op oneindig moet het ooit weer een leven zijn waar we kunnen lachen. Ongedwongen kunnen lachen. En ik tegen mezelf kan zeggen; het is goed zo. Niks gebeurt voor niks en alles is bijzonder. Neem het leven zoals het komt, daar verander je niks aan. Hoe je ermee omgaat heb je zelf in de hand. Laten we dan ook proberen om er het beste en het mooiste en het hoogst haalbare ervan te maken en uit te halen. Dat verdienen we. Dat verdient Loek.
Reacties
Een reactie posten