En zo is er altijd een begin

Het leven gaat door. Mensen om je heen gaan door. Ze leven het leven, zoals ze dat altijd al deden. Het moment komt langzamer dichterbij dat het overlijden van Loek hoort bij het leven, en een plekje heeft gekregen bij de overlevers en iedereen zijn leven weer oppakt en wij nog steeds stil staan. Wat is dat toch ontzettend lastig en wat ben ik vaak in tweestrijd met mezelf. Ik wil niets liever dan doorgaan met mijn leven. Het zomaar kunnen accepteren wat er allemaal is gebeurt en doorgaan met waar je was gebleven voor september 2018. Maar zo werkt het niet. Helaas niet. Maar ook gelukkig niet. Niks liever dan dat je met dankbaarheid je bed uit stapt en het geluk van de dag, iedere dag weer, mag proeven. Des te moeilijker is dat, als er iemand ontbreekt in je gezin. Een van je kinderen. En dus gaat het nooit voelen zoals je wilt dat het gaat voelen. Compleet, gelukkig, ongedwongen. Dat zijn er maar een paar... Een paar van heel veel dingen die ik graag zou willen voelen, maar die ik m...

Voor de mensen die dit gaan lezen en de serie over de vrouwengevangenis in Spanje, Vis a Vis, op Netflix volgen, er zit een spoiler in. Een serie zou je denken, waarom ga je daar nu over schrijven. Maar deze serie is best wel goed en heeft me al een paar keer goed te pakken gehad. De laatste 2 seizoenen anders en minder boeiend dan de eerste 2,maar er gebeuren in die serie dingen die me aan het hart gaan. Zo wordt er een kind, opzettelijk, doodgereden. Om wraak te nemen. Ik denk dat dit iedere ouder aan zal grijpen, maar ik bekijk dit toch met een ander oog. Ik voel de pijn letterlijk diep in m'n hart en ik zat dan ook als een klein kind te huilen. Eerst verontwaardigd waarom dit moest gebeuren. En daarna diep verdriet. Ik ben ondertussen wat seizoenen verder en een van de karakters krijgt te maken met dementie. Ze laten eigenlijk heel mooi zien hoe langzaamaan de wereld voor haar letterlijk veranderd, ze zelf veranderd door haar ziekte, totdat ze totaal afhankelijk van anderen i...

De laatste dagen voel ik me leeg. Leger dan de dagen en weken daarvoor. Ik ben oprecht heel blij met deze maand vol feestelijkheden en vele verjaardagen, dus veel samenzijn met onze families. De warmte en liefde die je in de maand december voelt kun je enkel voelen rondom de kerst. Dit voel je niet in juli of in het reurige april. Dankbaar dat ik deze maand kan vieren met mijn gezin, maar verdrietig dat Loekje er niet bij kan zijn. Ik denk dat ik voor meer moeders spreek als ik zeg dat het verlies van je kind enorm verdrietig is, maar de weg die je daarna bewandelt is er ook één met veel hoge pieken en diepe dalen. We doen er alles aan om Loek in onze dagelijkse bezigheden te includeren, hem te noemen een paar keer per dag en we praten tegen hem, zijn urn of op zijn kamertje. Maar toch voelt het leven met hem, het leven met een gezin van 4,zijn leven, heel ver weg. Dat doet me zoveel verdriet. Het is dus niet enkel verdriet om degene die er niet meer is, maar ook het gevoel wat daa...

Je hoort wel eens van die verhalen die je bijna niet kan geloven, omdat er zoveel toevalligheden bij elkaar komen of te mooi om waar te zijn.. Of misschien juist andersom "die mensen kunnen toch niet zoveel pech in 1 leven hebben". Maar het gebeurt... En het overkomt je... De een wandelt fluitend door het leven, daar waar de ander hard moet werken om ook dat beetje geluk te kunnen voelen. Wij zijn een gezin zonder een van deze uiterste. Tenminste, zo zag ik het altijd. We hebben een heel mooi leven, wonen in een mooi huis, dichtbij vrienden en familie, beiden een op ons lijf geschreven baan en ook aan onze kinderwens is gehoor gegeven. Maar natuurlijk zijn er ook dingen die beter kunnen. De gezondheid laat soms te wensen over. Nog meer uit jezelf halen, meer aandacht besteden aan vrienden en familie die dichtbij wonen. Maar het was goed zo. Je leefde op een bepaald ritme. Toen Roos werd geboren werd ik me heel erg bewust van de wereld om me heen en hoe kwetsbaar wij als w...

Een gezin met 2 kinderen, dat heb ik altijd als een ideaal gezien. 3 is teveel, want dat komt niet zo lekker uit op de achterbank, of als je met z'n allen naar een pretpark gaat, dan moet je altijd mee in de ritjes. 3 is niet praktisch... Zo ook met het verbouwen van ons huidige huis. Het is het ouderlijk huis van mijn man. Hij kende het dus van binnen en buiten. Zijn eigen slaapkamer (1 van de 4)hebben we opgeofferd voor een ruime overloop en zo konden we een vaste trap maken naar de zolder. En 3 kinderen, daar hebben we nooit over getwijfeld, die kwamen er niet. In 2015 gaven wij elkaar het ja-woord, het vervolg van een verloving van ongeveer een jaar. Ik ben nierpatiënt en met hetgeen ik al had meegemaakt en niet wetend hoe het verder met mij zou lopen medisch gezien, wilde ik niet te lang wachten met kinderen. Ik heb het altijd wel dubbel gevonden. Was geen geboren oermoeder, zoals ik dat om me heen wel eens zag. Ik vond het lastig om mijn eigen tijd en vrijheid op te moete...

Bloggen. Het is niet voor mij weggelegd. Zoeken naar een makkelijk programma waar ik mijn teksten makkelijk en zonder moeite kan implementeren is nog niet zo makkelijk. En zo was daar blogger die mij een handje hielp en typ ik voor het eerst in mijn leven een heus blog. Ik heb het afgelopen jaar vele complimenten ontvangen over de manier waarop ik schrijf en mijn gevoelens daarmee op "papier" zet en daarmee aan de wereld toon. Voor mij is dit een manier om met het grootste verdriet om te gaan. Mensen in mijn omgeving hoeven zich daarom nooit echt af te vragen hoe ik me voel en daardoor kun je medeleven verwachten. En dat stukje erkenning wat zo belangrijk is. Misschien goed om mezelf even kort voor te stellen als je "koud" in dit blog valt. Mijn naam is Linda van den Boogaart, 31 jaar (SERIEUS?) en ben in 2015 getrouwd met de liefde van mijn leven Dennis en samen hebben wij 2 hele lieve kinderen. Roos van bijna 3 en Loek die voor eeuwig 10 maanden en 3 weken bli...