Onderbuikgevoel of moederinstinct

Je hoort wel eens van die verhalen die je bijna niet kan geloven, omdat er zoveel toevalligheden bij elkaar komen of te mooi om waar te zijn.. Of misschien juist andersom "die mensen kunnen toch niet zoveel pech in 1 leven hebben". Maar het gebeurt... En het overkomt je... De een wandelt fluitend door het leven, daar waar de ander hard moet werken om ook dat beetje geluk te kunnen voelen.

Wij zijn een gezin zonder een van deze uiterste. Tenminste, zo zag ik het altijd. We hebben een heel mooi leven, wonen in een mooi huis, dichtbij vrienden en familie, beiden een op ons lijf geschreven baan en ook aan onze kinderwens is gehoor gegeven. Maar natuurlijk zijn er ook dingen die beter kunnen. De gezondheid laat soms te wensen over. Nog meer uit jezelf halen, meer aandacht besteden aan vrienden en familie die dichtbij wonen. Maar het was goed zo. Je leefde op een bepaald ritme.

Toen Roos werd geboren werd ik me heel erg bewust van de wereld om me heen en hoe kwetsbaar wij als wezentjes zijn. Heel bang om dit perfecte plaatje kwijt te raken. Dat heb ik ook vaker dan eens tegen Dennis gezegd. Hij hoort het aan en zegt daar verder niks op of weerlegt het. Hij wist waarschijnlijk niet altijd wat hij aanmoest met mijn "zweverige uitingen en opvattingen". Ik heb geen zesde zintuig, maar intuïtief denk ik sterker dan de gemiddelde vrouw. Ik heb er nooit meer mee gedaan dan het opmerken, om er vervolgens niets mee te doen.

Je onderbuikgevoel. Sommigen hebben dit heel sterk, anderen weinig tot niet. Bij Loek zijn er door de tijd heen onverklaarbare gedachten, onverklaarbaar op dat moment, naar boven komen borrelen. Zijn naam, die we in onze verkering tijd al hadden uitgekozen, pastte hem niet meer toen ik eenmaal zwanger was. Ik vond dat er een andere naam moest komen. Dennis niet... Maar ook hij begon te wennen aan een andere naam en samen hebben we aan het einde van mijn zwangerschap gekozen voor de naam Loek. Een paar weken geleden ben ik pas achter de betekenis van deze naam gekomen, namelijk "roemvolle strijder" en "brengt licht". Hoe toepasselijk. Een betere naam had hij niet kunnen krijgen.

Toen Loek 8 dagen oud was zijn we voor het eerst met z'n viertjes samen op rak gegaan naar Uden. Ik mocht van Dennis een sieraad uitkiezen. Ik heb er toen voor gekozen om een eigen sieraad te laten maken. Dat werd een vierkant staafje, met daarop aan iedere zijde een geboortedatum en naam van onze kinderen. De enige gedachte, en ik heb hem uitgesproken ook, die telkens door mijn hoofd dwaalde was; "maar stel dat er iets met een van onze kinderen gebeurt, dan kan er nooit meer iets verandert worden of iets bij komen". "Dat zien we dan wel weer", waren de woorden van Dennis en de goudsmid. En gelijk hadden ze ook, waar maakte ik me druk om?

Dat gevoel begon eigenlijk al vrij snel in de zwangerschap van Loek. Ook droomde ik akelige dingen over doodgaan en de grafrede van mijn ongeboren kind voorlezen. Ik heb er bewijs van dat ik het droomde toen er nog werkelijk niks aan de hand was. Maar onder andere deze dromen zijn ook de inzet geweest van dat "onderbuikgevoel". En ook net na de bevalling, toen de oergeur ontbrak die een moeder juist nodig heeft voor de hechting met haar kind, klopte er iets niet. Roos had na de geboorte een allesoverheersende geur die ik de hele dag wilde opsnuiven. Ik ben ervan overtuigd dat we dit vanuit de natuur hebben meegekregen. Dat Loek niet zo'n zelfde geur bij zich droeg had een reden. Ik mocht me niet teveel hechten aan dit kindje. Dit kindje is niet voor altijd hier.. Dit kind gaat jou iets veel groters geven en zal nadat hij jou dit in heeft laten zien het aardse weer moeten verlaten.

Dat laatste klinkt heel zweverig, en vertrouw mij, dat ben ik niet. Maar dat laatste is zeker een gedachte die ik ben gaan inzien tijdens zijn ziekte. Nadat Loek overleed en je door de eerste maanden van verdriet bent, gaat er een andere wereld open. Dat wat hij achter liet. Zijn nalatenschap. Hij heeft ons allemaal in laten zien dat het leven kwetsbaar is en dat iedere dag hier op aarde er 1 is die je moet omarmen, een cadeautje is. Hij heeft mij een doel gegeven in het leven. Mijn ogen echt geopend. Dat wat je verliest een gemis is, maar dat wat je ervoor terugkrijgt niet voor niets is geweest en je dus met beide handen moet aanpakken. Je leven na het overlijden van je kind is niet voorbij. En je verdriet gaat hand in hand met momenten van intens geluk. Het 1 kan zelfs niet zonder het ander. Wie niet voelt, kan niet verdrietig of gelukkig zijn.

Iedereen heeft zijn eigen verhaal, maar dat van Loek is nog lang niet klaar. En ik ga ervoor zorgen dat het blijft bestaan en dat er naast verdriet ook met een lach teruggekeken kan worden op zijn ozo intense leventje. Dus wij zijn een gezin dat iedere dag het verdriet en geluk verweven in ons leven. Niks is zeker in het leven, maar Loek heeft heel veel van die onzekerheid weggenomen en ons enorm veel levenslust en kracht terug- en meegegeven. We moeten nog even wennen aan deze situatie, maar het loslaten van het oude vertrouwde en het omarmen van het nieuwe onbekende gaat met kleine babystapjes. Maar we komen er wel. Samen hand in hand, met veel liefde, geduld, verdriet en geluk.